Hoi lieve mensen
Ik zit zelden meer achter de grote pc, vandaar dat er weinig logjes van mij verschijnen. Wel ben ik verslaafd aan de iphone, en het leuke is dat er handige apps te downloaden zijn zodat je vanaf je mobieltje kan bloggen. Nou, dat wil ik graag uit proberen… vandaar dat ik een nieuw weblog gestart ben.
Verhuizen jullie mee? Mijn nieuwe weblog heet: fantistasch
We hebben het zelf gehoord 
Een heeeel snel hartje!!!
nu bijna tien weken oud…
Zo blij!!!
Nee dit gaat niet over Patricia Paay maar over mijn kerstboom. Hij staat weer en is gevuld met mooi plastic. Plastic is ideaal spul, geen paniek in de tent wanneer mijn katten tikkertje spelen om de boom en het ziet er nog mooi uit ook. Iedereen tevreden dus.
Mijn ouders hadden vroeger nooit een boom en ik keek dan ook altijd verlangend naar binnen bij mensen die wel zo’n gezellige boom vol lichtjes hadden. Vandaar dat hij mij nu niet vroeg genoeg kan staan, heerlijk!!!
Al is het na nieuwjaarsdag ook altijd wel weer heerlijk ruim in huis, toppie toch… Nu blij omdat hij er staat, dan blij omdat hij weer weg is! Versieren jullie je huis ook met kerst?
Dit is geen enorm druk weblog, of een site waar je interessante nieuwtjes vandaan haalt. Nee het is gewoon wat suffig en saai. Sommige plaatjes doen het niet zag ik, of ligt dat aan deze brakke laptop die het allemaal nie meer trekt. Nou hoe dan ook, het is niet erg flitsend allemaal maar wel weer in de lucht. Gewoon omdat ik het wel gezellig vind en ook wel van een beetje aandacht hou denk ik. Iedereen wel op een bepaalde manier, toch? De ene schreeuwt wat harder dan de ander, ieder heeft zijn eigen manier. Zelfs de meest verlegen mensen vragen aandacht door bescheiden te blijven… Nou… Verder niet zo veel te vertellen, en toch plaats ik een logje want als ik moet wachten tot ik wat te vertellen heb kan het nog lang duren.
fijne avond
Iemand zei me dat ik zo fel was de laatste tijd… En dat vat ik op als een compliment!
Jarenlang was het voor mij juist allemaal te heftig. Het voelt alsof ik van onder een steen vandaan kroop en mijn ogen moest knijpen omdat ik het felle licht van de gewone wereld niet aan kon. Onder die steen was ik klein gemaakt en moest ik vooral niet denken dat ik wat waard was. Ik werd verdrukt want zo hoorde dat daar onder die steen. Daarom was het wennen, de buitenwereld… (wat een gevecht) maar nu begin ik steeds meer mijzelf te ontdekken. Ik fel? Misschien wel, maar het is wel mijn eigen zelfje! Het is niet meer ‘ja en amen’ allemaal, ik sta steeds rechterop! Hallo wereld… Hier ben ik!
Bij deze is mijn weblog weer heropend! *KNIPoog*
